بس دراز است این حدیث خواجه گو


تا چه شد احوال آن مرد نکو

خواجه اندر آتش و درد و حنین


صد پراکنده همی گفت این چنین

گه تناقض گاه ناز و گه نیاز


گاه سودای حقیقت گه مجاز

مرد غرقه گشته جانی می کند


دست را در هر گیاهی می زند

تا کدامش دست گیرد در خطر


دست و پایی می زند از بیم سر

دوست دارد یار این آشفتگی


کوشش بیهوده به از خفتگی

آنک او شاهست او بی کار نیست


ناله از وی طرفه کو بیمار نیست

بهر این فرمود رحمان ای پسر


کل یوم هو فی شان ای پسر

اندرین ره می تراش و می خراش


تا دم آخر دمی فارغ مباش

تا دم آخر دمی آخر بود


که عنایت با تو صاحب سر بود

هر چه می کوشند اگر مرد و زنست


گوش و چشم شاه جان بر روزنست